Μικρασιάτικα τραγούδια

”Ραμπί-Ραμπί” – μικρασιάτικος καρσιλαμάς

”Βάρα – Βάρα” και ”Κονιαλι” – Καππαδοκία

”Θα σπάσω κούπες”- Σμύρνη

”Σάλα-Σάλα” – μικρασιατικά παράλια

Α’ι’-γιωρ’ αφέντη μου – παραδοσιακό Καππαδοκίας

”Το σπίτι κοντά στη θάλασσα”

Ο Γιώργος Σεφέρης στο σπίτι όπου γεννήθηκε, στα Βουρλά της Σμύρνης.

Το σπίτι κοντά στη θάλασσα

Γεωργίου Σεφέρη

Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν.
Έτυχε να ‘ναι τα χρόνια δίσεχτα πολέμοι χαλασμοί ξενιτεμοί
κάποτε ο κυνηγός βρίσκει τα διαβατάρικα πουλιά
κάποτε δεν τα βρίσκει το κυνήγι
είταν καλό στα χρόνια μου, πήραν πολλούς τα σκάγια
οι άλλοι γυρίζουν ή τρελαίνουνται στα καταφύγια.
Μη μου μιλάς για τ’ αηδόνι μήτε για τον κορυδαλλό
μήτε για τη μικρούλα σουσουράδα
που γράφει νούμερα στο φως με την ουρά της
δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια

ξέρω πως έχουν τη φυλή τους, τίποτε άλλο.
Καινούργια στην αρχή, σαν τα μωρά
που πάιζουν στα περβόλια με τα κρόσια του ήλιου,
κεντούν παραθυρόφυλλα χρωματιστά και πόρτες
γυαλιστερές πάνω στη μέρα
όταν τελειώσει ο αρχιτέκτονας αλλάζουν,
ζαρώνουν ή χαμογελούν ή ακόμη πεισματώνουν
μ’εκείνους που έμειναν μ’εκείνους που έφυγαν
μ’άλλους που θα γυρίζανε αν μπορούσαν
ή που χαθήκαν, τώρα που έγινε
ο κόσμος ένα απέραντο ξενοδοχείο.

Δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια,
θυμάμαι τη χαρά τους και τη λύπη τους
καμιά φορά, σα σταματήσω ακόμη
καμιά φορά, κοντά στη θάλασσα, σε κάμαρες γυμνές
μ’ένα κρεββάτι σιδερένιο χωρίς τίποτε δικό μου
κοιτάζοντας τη βραδινήν αράχνη συλλογιέμαι
πως κάποιος ετοιμάζεται να’ρθεί, πως τον στολίζουν
μ’άσπρα και μαύρα ρούχα με πολύχρωμα κοσμήματα
και γύρω του μιλούν σιγά σεβάσμιες δέσποινες
γκρίζα μαλλιά και σκοτεινές δαντέλες,
πως ετοιμάζεται να’ρθεί να μ’αποχαιρετήσει

ή μια γυναίκα ελικοβλέφαρη βαθύζωνη
γυρίζοντας από λιμάνια μεσημβρινά,
Σμύρνη Ρόδο Συρακούσες Αλεξάντρεια,
από κλειστές πολιτείες σαν τα ζεστά παραθυρόφυλλα,
με αρώματα χρυσών καρπών και βότανα,
πως ανεβαίνει τα σκαλιά χωρίς να βλέπει
εκείνους που κοιμήθηκαν κάτω απ’ τη σκάλα.

Ξέρεις τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα, σαν τα γυμνώσεις.

Ιερός Ναός Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης στη Δράμα

Ανεγείρεται στην πόλη της Δράμας νέος Ιερός Ναός επ’ονόματι του αγίου εθνομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης, του από Δράμας. Οι εργασίες αποπεράτωσής του προχωρούν με γοργούς ρυθμούς και ήδη σε λειτουργία βρίσκεται η κατακόμβη του Ναού όπου και τελούνται οι ακολουθίες.

Ο Άγιος Χρυσόστομος διετέλεσε Μητροπολίτης Δράμας από το 1902 έως το 1910, οπότε και ανέπτυξε πλούσια θρησκευτική και εθνική δράση. Καθώς ο Μακεδονικός Αγώνας βρισκόταν την περίοδο εκείνη σε εξέλιξη, ως άξιος ποιμενάρχης της πόλεως, αφενός βοηθούσε τους Μακεδονομάχους με κάθε δυνατό μέσο και αφετέρου προσπαθούσε να διαφυλάξει τους πληθυσμούς από την προπαγάνδα και τις βίαιες επιθέσεις των κομιτατζίδων. Η δράση του στον φιλανθρωπικό τομέα αλλά και σε κάθε επίπεδο που είχε να κάνει με τον άνθρωπο και την πνευματική του ανέλιξη, ήταν παροιμιώδης.

Άξια λοιπόν η πόλη που αναγνωρίζει και τιμά τους ήρωες και τους μάρτυρές της. Και ο Χρυσόστομος αποτέλεσε ως καλός ποιμήν και τα δύο. Δείγμα τιμής αποτελεί και ο Ιερός Ναός του Αγίου Χρυσοστόμου Μητροπολίτου Δράμας και Σμύρνης που μάλιστα είναι και ο πρώτος ενοριακός ναός που ανεγείρεται στο όνομα του προστάτου αγίου των μικρασιατών.

Αξίζει να αναφερθεί ότι παρεκκλήσια του Αγίου Χρυσοστόμου υπάρχουν στην Τριανδρία Θεσσαλονίκης, στη Ραφήνα Αττικής, στα νησιά Σάμο και Σύμη καθώς στο Άσπρο Χωριό της Πάρου. Επίσης, στην πόλη της Πτολεμαΐδας υπάρχει Ναός των Αγίων Μικρασιατών Νεομαρτύρων.

Θα αποτελούσε ευχής έργον αν κι άλλες πόλεις με προσφυγικό ή μη πληθυσμό ακολουθούσαν το παράδειγμα της Δράμας, καθώς ο Άγιος Χρυσόστομος δεν αποτελεί μόνο προστάτη των απανταχού μικρασιατών αλλά και ένα φωτεινό παράδειγμα προσφοράς και θυσίας για κάθε άνθρωπο.

Χριστός γεννιέται, χαρά στον κόσμο…

Η Ένωση Μικρασιατών Φοιτητών σας εύχεται

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

eytyxicmeno to neo etos

Η Αγία Οικογένεια προς φυγή στην Αίγυπτο. Έτσι, κατεστάθη προεικόνιση αλλά και προστασία των απανταχού προσφύγων και ξενιτεμένων.

Κάλαντα Σμύρνης

Καλήν εσπέραν άρχοντες κι αν είναι ορισμός σας,
Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλη,
εν τω σπηλαίω τίκτεται εν φάτνη των αλόγων.

Κερά ψηλή, κερά λιγνή, κερά καμαροφρύδα,
κεράμ’ όταν στολίζεσαι να πας στην εκκλησία,
έχεις και κόρην έμορφη που δεν έχει ιστορία.

Μηδέ στην πόλη βρίσκεσαι μηδέ στην Καισαρεία,
έχεις και γιον στα γράμματα, υγιόν και στο ψαλτήρι,
να τον ‘ξιώσει ο Θεός να βάλει πετραχήλι.

Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα Καππαδοκίας

Καλής εσπέραν άρχοντες κι αν είναι ορισμός σας
Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλει.
Εν τω σπηλαίω τίκτεται, εν φάτνη των αλόγων
οι ουρανοί αγάλλονται, χαίρει κι η φύσις όλη.
Εκ της Περσίας έρχονται τρεις Μάγοι με τα δώρα
άστρον λαμπρόν τους οδηγεί, χωρίς να λείψει ώρα.
Γονατιστοί τον προσκυνούν και δώρα του χαρίζουν
σμύρνα, χρυσόν και λίβανον, Θεόν τον ευφημίζουν.
Και επληρώθη το ρηθέν, προφήτου Ησαΐου
μετά των άλλων προφητών και του Ιερεμίου.
Φωνή ηκούσθη εν Ραμά, Ραχήλ τα τέκνα κλαίει
παραμυθήν ουκ ήθελεν, ότι αυτά ουκ έχει.
Ιδού όπως σας είπαμεν όλην την υμνωδίαν
του Ιησού μας του Χριστού, γέννησιν την αγίαν.
Χρόνους πολλούς να χαίρεσθε, πάντα ευτυχισμένοι
σωματικώς και ψυχικώς να είσθε πλουτισμένοι.

Κάλαντα Ανατολικής Θράκης

Χριστός γεννιέται, χαρά στον κόσμο, χαρά στον κόσμο, στα παλικάρια.

Σαράντα μέρες, σαράντα νύχτες, η Παναγιά μας κοιλοπονούσε.

Κοιλοπονούσε, παρακαλούσε, τους αρχαγγέλους , τους ιεράρχες.

-Σεις αρχάγγελοι και ιεράρχες, στη Σμύρνη πηγαίνετε , μαμές να φέρτε.

Άγια Μαρίνα, άγια Κατερίνα, στη Σμύρνη πάνε , μαμές να φέρουν.

Όσο να πάνε κι όσο να έρθουν, η Παναγιά μας ελυτρώθη.

Στην κούνια το ΄βαλαν και το κουνούσαν, και το κουνούσαν , το τραγουδούσαν.

Σαν ήλιος λάμπει ,σα νιο φεγγάρι, σα νιο φεγγάρι, το παλικάρι.

Φέγγει σε τούτον το νοικοκύρη, με τα καλά του, με τα παιδιά του, με την καλή τη νοικοκυρά του.

Ικόνιο, η αγιοτόκος πρωτεύουσα της Λυκαονίας

23 Νοεμβρίου εορτή Άγιου Αμφιλοχίου επισκόπου και πολιούχου Ικονίου

Περίτεχνο μοτίβο από ύφασμα του Ικονίου.

Με την ευκαιρία της εορτής του πολιούχου του Ικονίου και σε ανάμνηση των εξ Ικονίου προερχομένων προσφύγων (κονιαλήδων) ανατρέχουμε στη ιστορία του:

Το Ικόνιο της Μικράς Ασίας υπήρξε σημαντικό κέντρο του μικρασιατικού ελληνισμού και αποτελούσε πόλη με ιδιαίτερο χαρακτήρα. Από το μεσαίωνα ακόμη ήταν έδρα μητρόπολης με συνολικό χριστιανικό πληθυσμό να ανέρχεται σε 53.225 πιστούς και την πόλη του Ικονίου να αριθμεί τους 3.000 ελληνορθόδοξους. Η ελληνική παιδεία ήταν ανεπτυγμένη σε όλες τις βαθμίδες: από νηπιαγωγεία μέχρι αστικές σχολές αρρένων και θηλέων. Στο Ικόνιο υπήρχαν επίσης δύο δυτικές σχολές.

Η ελληνική δραστηριότητα βέβαια κυριαρχούσε και στην οικονομία του Ικονίου και της ευρύτερης περιοχής (επαρχία Λυκαονίας) με κυριότερες επαγγελματικές ασχολίες αυτές της ταπητουργίας, της επεξεργασίας δερμάτων, την παραγωγή πυρίτιδας και την κτηνοτροφία. Κατασκευάζονταν επίσης τα διαδεδομένα στην Ανατολή πιλήματα (κετσέδες). Μετά την καταστροφή είναι οι εξ Ικονίου πρόσφυγες που θα φέρουν την τέχνη της ταπητουργίας στην Ελλάδα καθώς αυτή ήταν σχεδόν άγνωστη πριν την έλευση των προσφύγων.

Αγιολογικά, η περιοχή του Ικονίου έχει σημαντική θέση καθώς αποτελεί την πατρίδα πλήθους μαρτύρων όπως η Αγία Θέκλα , που υπήρξε η πρώτη γυναίκα απόστολος και πρωτομάρτυρας. Επίσης στην περιοχή βρισκόταν το φημισμένο Μοναστηριακό συγκρότημα του τοπικού αγίου Χαρίτωνος . Οι μουσουλμάνοι θεωρούσαν και αυτοί τον τόπο ιερό και ήταν σύνηθες το φαινόμενο να προσέρχονται εκεί για να προσευχηθούν και να συζητήσουν με τους Έλληνες μοναχούς.

Πρόσφυγες από το Ικόνιο διασκορπίστηκαν σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Μάλιστα στο Πέραμα Αττικής και την Καρδίτσα έχουμε περιοχές αμιγώς προσφυγικές με το όνομα Νέο Ικόνιο.

Σπάραγμα κονιαλίδικης υφαντουργίας.

Τα ”Ρωμαίικα σχολεία της Πόλης” στο Παρίσι με την παρουσία της Ένωσής μας

Τα ”Ρωμαίικα σχολεία της Πόλης”, μια έκθεση του φωτογράφου Πάρι Πετρίδη από τη Θεσσαλονίκη ταξιδεύει στο Παρίσι και η Ένωση Μικρασιατών Φοιτητών ήταν παρούσα στα εγκαίνιά της με την Υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων της Ένωσης, Αναστασία Αρζόγλου.

Υπό την αιγίδα του Μουσείου Φωτογραφίας και στα πλαίσια του Μήνα Φωτογραφίας στο Παρίσι, η σημαντική αυτή έκθεση παρουσιάζει στο γαλλικό κοινό όψεις της ελληνικής παιδείας στην Κωνσταντινούπολη. Η έκθεση παρουσιάστηκε ήδη με επιτυχία στη Biennale της Θεσσαλονίκης.

Η Αναστασία Αρζόγλου δίπλα στο Βαγγέλη Ιωακειμίδη του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης και τον Πάρι Πετρίδη

''Τα ρωμαίικα σχολεία της Πόλης'' του Πετρίδη, Le Mois de la Photo, Paris.

Παρίσι, Μήνας Φωτογραφίας, ''Τα ρωμαίικα σχολεία της Πόλης'' του Πάρι Πετρίδη

Από την έκθεση φωτογραφίας ''Τα ρωμαίικα σχολεία της Πόλης'', του Πετρίδη, Παρίσι, Νοεμβριος 2008.

Μέρες Πολυτεχνείου

Ήταν μονάχα δεκαοκτώ χρονώ

Μάτια κλειδωμένα, χέρια παγωμένα

Κείτεται

– δεκαοκτώ χρονώ ήτανε δεν ήτανε –

για να έχω εγώ πουλιά-φτερά στα χέρια μου

και συ στο σπιτάκι σου

μια γλάστρα με βασιλικό στο πεζουλάκι

και τα παιδιά μας ξένοιαστα να χτίζουνε το μέλλον.

Η μάνα του τον περιμένει και δεν έρχεται,

Η άνοιξη, του παίζει και δεν τηνε ξέρει πια.

Στις φλέβες του αίμα σταματημένο και πικρό

Γυαλί σπασμένο ο κόσμος, σωριασμένο πάνω του.

Για να έχω εγώ τον άσπρο μου ύπνο

Και συ γαρύφαλλο στο στόμα σου

Για να ’χουν τα παιδιά μας τον δικό τους ήλιο.

Παρέλαση 28ης Οκτωβρίου από την Ένωση Μικρασιατών Φοιτητών

28 Οκτωβρίου 1940 – με τη φωνή της Σοφίας Βέμπο

Η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου δεν θα μπορούσε να τιμηθεί καλύτερα παρά με τη φωνή της ’’Τραγουδίστριας της Νίκης’’ – της Σοφίας Βέμπο. Μιας ακόμα μεγάλης προσωπικότητας του προσφυγικού Ελληνισμού που προσέφερε στη χώρα. Η Σοφία Βέμπο γεννήθηκε στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης και μετά τη μικρασιατική καταστροφή κατέφυγε στην Ελλάδα. Το έργο της πολύπλευρο : από την αφιλοκερδή προσφορά της στα μαχόμενα ελληνικά στρατεύματα το 1940 μέχρι την παροχή καταφυγίου στους κατατρεγμένους φοιτητές του Πολυτεχνείου το 1973.

Οι φίλοι της Ένωσης Μικρασιατών Φοιτητών από τη Νορβηγία

Με μεγάλη χαρά λάβαμε φωτογραφίες της ημέρας μνήμης της 14ης Σεπτεμβρίου 2008, από δυο σημαντικούς ανθρώπους: την κυρία Bodil και τον κύριο Torgeir από τη Νορβηγία, οι οποίοι παρέστησαν στην εκδήλωση. Τους ευχαριστούμε ιδιαίτερα καθώς το ενδιαφέρον τους για την ιστορία της Μικράς Ασίας αλλά και ο σεβασμός τους για τον Άγιο Χρυσόστομο Σμύρνης και τους χιλιάδες μάρτυρες της Μικρασιατικής Καταστροφής, μας ώθησαν να τους θεωρούμε πλέον δύο πολύ καλούς φίλους της Ένωσής μας. Ταυτόχρονα καταδεικνύουν πως ήρθε η στιγμή της αναγνώρισης από τη διεθνή Κοινότητα, της Γενοκτονίας του Ελληνισμού της Ανατολής.