ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΕΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
»Η άρνηση είναι χειρότερη και από τη λήθη…
Είναι η έσχατη μορφή της Γενοκτονίας.»
Ελπίζουμε σε αναθεώρηση της λυπηρής τακτικής του Δήμου Αγίας Παρασκευής και των κύκλων που αρνούνται την τιμή προς το Μικρασιατικό Ελληνισμό και δεν προχωρούν στην ονομασία ανώνυμης πλατειάς της πολης σε »ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ», σε ένα Δήμο που δεν υπάρχει καν οδός Μικράς Ασίας…

Είμαστε στο πλευρό των συμπατριωτών του Συλλόγου Μικρασιατών Ανατολικης Αττικης! »πλατειά Μικράς Ασίας» στην Αγια Παρασκευή ΤΩΡΑ!

Advertisements

Στο πίσω μέρος του μνημείου και στην εσοχή που σχηματίζεται έχει κατασκευασθεί κενοτάφιο κτισμένο με πέτρες από τις πατρίδες της Ανατολικής Θράκης, της Μικράς Ασίας και του Πόντου, συλλεγμένες κυρίως από εκκλησίες,  που σήμερα άλλες ρημάζουν παραδομένες στο χρόνο, άλλες αλλότριες χρήσεις και άλλη τώρα θρησκεία υπηρετούν.

Στον πυρήνα του βαστά ένα ανθρώπινο οστό, ευλαβικά συμμαζεμένο μέσα από λάκκο ανασκαμμένης Αγίας Τράπεζας μιας Εκκλησίας της Καππαδοκίας.

Ας αναπαύεται πια ο άγνωστος Καππαδόκης ιερέας στη φιλόξενη αγκαλιά της Ξάνθης. Και μαζί του ας αναπαύονται στην καρδιά μας οι μυριάδες και μυριάδες Ελλήνων, που έμειναν για πάντα στην πολύπαθη Μικρασιατική γη.

Μνημείο Μικρασιατών Κορίνθου.

Λεπτομέρειες: η οικογένεια των προσφύγων Μικρασιατών αποχαιρετά την Πατρίδα, ο μικρασιάτης καλλιτέχνης με το μπουζούκι – ενδεικτικό της μουσικής παράδοσης που μεταφυτεύθηκε, η θυσία της κυνηγημένης μικρασιάτισσας μάνας ως αρχαίας τραγικής μορφής – στην κορυφή της σύνθεσης.

Φίλε διαβάτη, αν βρεθείς στο Βερολίνο στο μουσείο της Περγάμου πες στα αδέρφια μου με αγάπη πως τα έχω μέσα στην καρδιά μου. Ένα ερείπιο της προσφυγιάς…

Κωνσταντίνος Καζάνας: ο μικρασιάτης δημοδιδάσκαλος και αντιστασιακός

Ο Κωνσταντίνος Καζάνας γεννήθηκε στο Δεμιρδέσιο Προύσας το 1910 από πολυμελή οικογένεια. Το Δεμιρδέσιο (‘’Ντεμερντές’’ ή ‘’Ντεμερντέσι’’ στη μικρασιατική διάλεκτο) δημιουργήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα από Έλληνες της περιοχής των Αγράφων, οι οποίοι λόγω των δύσκολων συνθηκών ζωής στις ορεινές περιοχές μετακινήθηκαν στην περιοχή της Προύσας με τη βοήθεια ενός τοπικού φιλέλληνα αγά. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την εγκατάλειψη των εστιών τους οι κάτοικοι του Δεμιρδεσίου εγκαθίστανται στην πλειονότητα τους στην Προσοτσάνη Δράμας. Ανάμεσά τους και ο δωδεκάχρονος τότε  Κωνσταντίνος Καζάνας με την οικογένειά του. Εκεί, μετά την ενηλικίωσή του εργάστηκε αφιλοκερδώς επί μακρόν ως δημοδιδάσκαλος για την βελτίωση της ελλιπούς – λόγω των δύσκολων συνθηκών διαβίωσης της εποχής – εκπαίδευσης των νέων της πόλης. Παρόλο που η προσφορά του στην εκπαίδευση ήταν αφιλόκερδης, παύθηκε από τη θέση του μετά την άνοδο του δικτατορικού καθεστώτος 4ης Αυγούστου του Μεταξά που απομάκρυνε κάθε δημοκρατικό στοιχείο από τα σχολεία.

Το Σεπτέμβριο του 1944 και ενώ η περιοχή της Δράμας και της ευρύτερης Ανατολικής Μακεδονίας βρισκόταν υπό την κατοχή των Βουλγάρων προέβη σε ένα μοναδικό για ολόκληρη την κατακτημένη Ευρώπη γεγονός: την υποστολή της σημαίας του κατακτητή υπό το φως της ημέρας και την έπαρση της εθνικής σημαίας. Συγκεκριμένα στην κεντρική πλατεία της Προσοτσάνης ο Κωνσταντίνος Καζάνας μαζί με τον Αστέριο Αστεριάδη υπέστειλαν τη βουλγαρική σημαία και ύψωσαν την ελληνική, αψηφώντας την τρομοκρατία και τις απειλές που αποτελούσαν την καθιερωμένη πρακτική των βουλγάρων κατακτητών. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε ράπισμα προς τις φασιστικές βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής και ταυτόχρονα αναπτέρωσε το ηθικό των Ελλήνων αγωνιστών και του τοπικού πληθυσμού. Είχε όμως ως αποτέλεσμα τη σκληρή δίωξη των ηρώων. Ο Κ. Καζάνας συνελήφθη και εστάλη εξορία στις φυλακές Σόφιας της Βουλγαρίας όπου υπέστη βασανιστήρια. Κατάφερε όμως με κίνδυνο της ζωής του να δραπετεύσει το χειμώνα του 1944 και μετά από πολυήμερη πεζοπορία βρήκε καταφύγιο στην πόλη της Δράμας.

Νυμφεύτηκε την Ξανθίππη Σαββοπούλου (καταγόμενη εκ Σκοπού Ανατολικής Θράκης) και απέκτησαν δυο παιδιά. Αργότερα εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Καβάλα όπου εργάστηκε ως υπεύθυνος οικονομικών των Καπνεργοστασίων της πόλης, μαχόμενος και από αυτή την θέση για τα δικαιώματα των εργαζομένων και την βελτίωση των συνθηκών εργασίας. Απομακρύνθηκε από τη θέση του, λόγω των δημοκρατικών του φρονημάτων από τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών το 1967.

Ανήγειρε με τη σύζυγό του, ιδίαις δαπάναις, μικρό παρεκκλήσιο  (ένα ιδιαίτερο δείγμα ευλάβειας των ελλήνων προσφυγικής καταγωγής) προς τιμήν της Αγίας Αικατερίνης – προστάτιδας της εκπαίδευσης – στην περιοχή των Εργατικών Κατοικιών Δράμας, το οποίο κατά την κατασκευή του κτηρίου του Γυμνάσιου – Λύκειου Κρώμνης Δράμας, εντάχθηκε στο προαύλιο του Σχολείου και διατηρείται μέχρι σήμερα. Μετά τη συνταξιοδότησή του εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου και εκοιμήθη το 1984. Ετάφη στο κοιμητήριο της Προσοτσάνης.

11716088_10206872605194911_488358542_n

Το μνημείο του μικρασιάτη πατέρα-πρόσφυγα με τα παιδιά του – Περαία Θεσσαλονίκης.