Συναξάρι Αγίου Νεοϊερομάρτυρος Γεωργίου Καρασταμάτη

Οκτώβριος 10, 2016

Συναξάρι

του Αγίου  Ενδόξου  Νεοϊερομάρτυρος

 Γεωργίου  του  Καρασταμάτη

εξ  Αγίας  Παρασκευής  της Κρήνης  (Τσεσμέ)

της  Μικράς  Ασίας.

( † 04 – 09 – 1922 )

Συνταχθέντος  υπό  του π. Παντελήμονος  Χούλη

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b7

Ο πατήρ Γεώργιος Καρασταμάτης  υπήρξε γόνος  μιας αρχοντικής οικογένειας του χωριού  Αγία Παρασκευή της Κρήνης (Τσεσμέ), που κατείχαν την τέχνη της αλιείας, με μεγάλα πλοία, τις λεγόμενες τράτες.

Έγγαμος κληρικός, εφημέριος  των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, ενός εκ των τριών ενοριακών ναών του χωριού, υπέργηρος. Ένα χαρακτηριστικό του, ήταν τα φουντωτά κατσαρά μαλλιά του, που είχαν γίνει αφορμή να τον αποκαλούν και «Τρούλο», μιας και έτσι έμοιαζε με τρούλο εκκλησίας.

Έτρεφε μεγάλη αγάπη για την Αρχαία Ελλάδα, ενώ ήταν γνώστης και λάτρης του ένδοξου Βυζαντινού Πολιτισμού.

Κύριο γνώρισμα  η καλοσύνη του, η ευγένεια και η άδολη χριστιανική αγάπη που τον χαρακτήριζε από τη νεότητα του ως και τη τελευταία στιγμή της επίγειας ζωής του. Άνθρωπος της προσφοράς και της διακονίας.

Ιδιαίτερα αγαπητός στους συγχωριανούς του. Ευσυνείδητος  κληρικός με άρτια κατάρτιση στην ορθόδοξη λειτουργική, καλλίφωνος και γνώστης της βυζαντινής μουσικής, απόφοιτος της « Κρηναϊκής Σχολής».

Ο ζήλος και η ένθερμη αγάπη για τη διακονία που είχε αναλάβει τον έκανε να αργεί να τελειώσει τις ιερές ακολουθίες και τη Θεία Λειτουργία και οι συγχωριανοί, του είχαν προσάψει το παρατσούκλι «Οψιμάκι» λόγω αργοπορίας.

Στον πρώτο διωγμό του ελληνικού στοιχείου κατά τα έτη 1914 – 1919 αναγκάστηκε και αυτός να διαφύγει μαζί με την οικογένεια του στην Ελλάδα, ίσως  Χίο όπως και οι περισσότεροι της περιοχής.

Μετά τον πρώτο διωγμό και τη φαινομενική αποκατάσταση των αδικιών, ο γέροντας είχε πάρει την απόφαση να μην ξαναφύγει από εκεί που τον όρισε ο Θεός, για να τον υπηρετεί και να τον δοξολογεί.

Δυστυχώς οι αναταραχές όμως δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνιση τους και πάλι, ο πράος και εργατικός «Τσεσμελής» παίρνει οριστικά πλέον το δρόμο της προσφυγιάς και του ξεριζωμού.

Η βιαιότητα των Τούρκων  επιφέρει το οριστικό και βαρύ πλήγμα στον ελληνισμό, οι πληγές  αυτές ως σήμερα παραμένουν ανοιχτές στις μνήμες όλων. Τα χωριά που αποτελούν το Τσεσμέ ερημώνουν, οι οικογένειες τα εγκαταλείπουν με ότι μπορούν να διασώσουν από τους ναούς τους, τα υπάρχοντα τους, από το νοικοκυριό τους που έστησαν με δουλειά αιώνες τώρα στην αρχαία τους πατρίδα.

Χίος, Βόρεια Ελλάδα και φυσικά Σκιάθος το καταφύγιο των περισσοτέρων.

Οι συγγενείς του παπά Γιώργη με τρόμο τον εκλιπαρούν να τους ακολουθήσει, ξέρουν καλά πως αυτή τη φορά όλα τελείωσαν, αυτή τη φορά η οργή των Τούρκων θα είναι σαρωτική.

Ο παπά Γιώργης ο Καρασταμάτης ανένδοτος, η κατάλευκη πυκνή γενειάδα του λαμπερή σαν ερμίνα , έτοιμη να βαφτεί με πορφυρό χρώμα από το αίμα του, έτοιμος να δεχθεί το στεφάνι του μαρτυρίου.

Οι ορδές των άτακτων, που επέφεραν και τις μεγαλύτερες καταστροφές στο ελληνικό στοιχείο, σύμφωνα με ειδική διαταγή 1, πλησίαζαν και το Τσεσμέ.

Ο παπά Γιώργης ο Καρασταμάτης  παρέμεινε στο χωριό μαζί με δυο ακόμη γέροντες, παλιούς κουρείς, τον Γιώργη Μ. ( ίσως ο Μακριδάκης ) και Νικολή Κ. ( ίσως ο Καρακούδας ) όπως εξιστορεί το συμβάν στο βιβλίο του ο Ιωάννης Δ. Αικατερίνης 2 .

Οι τρεις τους αποχαιρέτησαν τους τελευταίους κατοίκους της Αγίας Παρασκευής  ενώ ο γέροντας τους απηύθυνε τη στερνή ευχή και ευλογία του. Αυτός που τους βάπτισε, τους πάντρεψε, τους παραστεκόταν ως γνήσιος διάκονος της αγάπης. Ο ποιμένας κατευοδώνει τα λογικά του πρόβατα ενώ αυτός παραμένει αμετακίνητος εκεί, έτοιμος να δεχτεί το μαρτύριο και το θάνατο στη γη της αγιοτόκου Μικράς Ασίας, σε μια δεύτερη άλωση.

Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 1922, ένα φθινοπωρινό πρωινό, η σιγή που πριν λίγες ώρες κάλυπτε το  χωριό  διασαλεύεται από τον ήχο της καμπάνας.

Ηχεί για τελευταία φορά το σταυροαναστάσιμο μήνυμα για το σεβάσμιο εφημέριο των Αγίων Τεσσαράκοντα.

Ο παπά Γιώργης εκεί, παρών στη θέση του, δε θα άφηνε αλειτούργητη την ενορία του έστω και υπό αυτές τις τρομερές συνθήκες. Από τη νύχτα ήδη είχε καταφτάσει στην περιοχή μια ομάδα από Τσέτες, ατάκτους Τούρκους, που ήταν η εμπροσθοφυλακή, η άτυπη στρατιωτική μονάδα του Κεμάλ, για την εξόντωση των Ελλήνων.

Φορώντας τα ιερά του άρχισε να τελεί κανονικά ατάραχος τη Θεία Ευχαριστία ενώ οι άλλοι δύο παρέμεναν προσευχόμενοι, προσδοκώντας  λόγω γήρατος την «επιείκεια» των Τούρκων.

Οι στιγμές γεμάτες αγωνία, οι δύο κουρείς και φίλοι του γέροντα δειλιάζουν, πριν εισβάλουν οι Τούρκοι στο ναό προλαβαίνουν να διαφύγουν και να κρυφτούν όπως εξιστόρησαν αργότερα οι ίδιοι.

Εκείνες τις στιγμές η δειλία των δύο συντρόφων του, ίσως να του θύμισε τους μαθητές του Χριστού στον κήπο της Γεσθημανής.

Ίσως του θύμισαν το μαρτύριο των Αγίων Τεσσαράκοντα στο ναό των οποίων υπηρετούσε για χρόνια. Όταν μέσα στη λίμνη του μαρτυρίου τους ένας εξ αυτών ολιγοψύχησε και έφυγε αντικαθιστάμενος από το φρουρό Αγλάϊο, που οραματίστηκε τους λαμπρούς στεφάνους του μαρτυρίου πάνω από τις κεφαλές όσων είχαν ριχτεί στην παγωμένη λίμνη.

Ο ταπεινός λευίτης μπροστά στο ιερό θυσιαστήριο δεν προφταίνει να θυσιάσει τον Αμνό. Αλαλαγμοί,  φασαρία και ένας πυροβολισμός.

Η ημέρα πέρασε, ο ήλιος γεμάτος ντροπή και θλίψη αποτραβήχτηκε.

Ο Γιώργης Μ. και ο Νικολής Κ. τολμούν να εξέλθουν από την κρυψώνα τους και δειλά προσεγγίζουν το ναό. Ο Άγιος Ιερομάρτυς Γεώργιος ο Καρασταμάτης  –  λες και έλειπε ακόμη ένας αθλητής από την ομήγυρη των Αγίων Τεσσαράκοντα – βαπτισμένος  στη δική του «Σεβαστεία»  λίμνη από το αίμα του, εκεί, πεσμένος στην Ωραία Πύλη με ανοιγμένο το κρανίο.

Όπως ο νεοϊερομάρτυς, ο Άγιος Φιλούμενος 3 στο Φρέαρ του Ιακώβ το 1979. Έτσι και αυτός όδευσε προς τον ουρανό που αγάπησε και υπηρέτησε αγόγγυστα μέχρις αίματος.

Ο Γιώργης Μ., που διέφυγε από τον κάβο « Κουμούδι » με βάρκα στη Χίο, ως αυτόπτης μάρτυρας των όσων είδε και έζησε, παρέδωσε τη μαρτυρία του αυτή όπως αναφέρει στο βιβλίο του ο Ιωάννης Δ. Αικατερίνης για τον παπά Γιώργη τον Καρασταμάτη, το μοναδικό θύμα του χωριού.

Μαρτυρικός ο θάνατος του παπά Γιώργη, το τίμιο λείψανο του άγνωστο που θάφτηκε και αν θάφτηκε μιας και από την Τουρκική θηριωδία δε γλύτωσαν ούτε τα άψυχα σώματα του ορθόδοξου ελληνικού πληθυσμού. Άγνωστος ο τόπος ταφής και όλων όσων σφαγιάστηκαν κατά την καταστροφή του 1922. Η γη της Ιωνίας στις καρδιές όλων μας  είναι μια νοητή λάρνακα, στην οποία αναπαύονται τα τίμια λείψανα των αγίων νεομαρτύρων.

Οι σφαγές των Ελλήνων δεν είχαν απλά ως κριτήριο το  εθνικό – φυλετικό γνώρισμα εξαιτίας της λαμπρής και μακραίωνης παρουσίας τους στη Μικρά Ασία. Είχαν και ως κριτήριο το θρησκευτικό φανατισμό, μιας και κάθε τι χριστιανικό βεβηλώθηκε και καταστράφηκε μετά μανίας.

Από το 1923 ήδη καθιερώθηκε ο εορτασμός του μαρτυρικού μητροπολίτου Σμύρνης Αγίου Χρυσοστόμου και όσων βρήκαν το θάνατο κατά την μικρασιατική καταστροφή. Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, πρώτο αποδίδει την οφειλόμενη τιμή και προτείνει σε όλες τις Ορθόδοξες αδελφές  Εκκλησίες να την αποδώσουν σύμφωνα με την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση στο νέφος αυτό των νεομαρτύρων.  Η αυθόρμητη αναγνώριση του μαρτυρίου τους από τη συνείδηση του ελληνικού λαού και το πλήθος των προσφύγων ανά την ελληνική επικράτεια, ανέδειξαν την αγιότητα όλων όσων σφαγιάστηκαν στη γη της Ιωνίας.

Ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος παρατηρεί σχετικά με την αναγνώριση αγίων : « …. ἤ πού ἠκούσθη εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ οἱ Θεῖοι Μάρτυρες νά καρτεροῦν τήν ἐπίγειον κρίσιν νά κυρώση τό μαρτύριόν τους, καί νά βεβαιώση ἐκείνους, ὅπου ἤδη ἐσφράγισαν τό τέλος τους μέ τήν ὁμολογίαν τῆς θείας πίστεως, καί τούς ὁποίους εὐθύς ἐν τῷ ἅμα ὁ ἀγωνοθέτης Χριστός ἄνωθεν ἐστεφάνωσεν ; Τί ἄλλο εἶναι ἡ ἑορτή, παρά μακαρισμός καί δόξα καί τιμή, καί νά προβάλλωμεν εἰς τόν Θεόν πρέσβυν καί μεσίτην τόν ἑορταζόμενον, διά νά λαμβάνωμεν δι’ αὐτοῦ παρά Θεοῦ τῶν ψυχικῶν μας παθῶν τήν ἴασιν ; Εἶναι ἄλλο τίποτας ἡ ἑορτή παρά ταῦτα ; Ἔπειτα  …. δέν ἤκουσαν ποτέ τους, πώς εὐθύς ὁπού πέση εἰς τήν γῆν ἡ κεφαλή τοῦ Μάρτυρος, οἱ παρόντες Χριστιανοί ἀπό ψυχῆς καί καρδίας χαίροντες, καί τόν Θεόν δοξάζουσι καί τόν Μάρτυρα μακαρίζουσι» 4 .

Η διοικούσα εκκλησία «εν Αγίω Πνεύματι» αποδέχτηκε όπως ήταν  πρέπον την κοινή μαρτυρία και την εκκλησιαστική συνείδηση του λαού.

«Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος σε συνεδρίαση της, κατόπιν εισηγήσεως του μακαριστού Μητροπολίτου Πατρών κυρού Νικοδήμου, με Εγκύκλιο και απόφαση αγιοκατατάξεως  υπ’ αριθμ. 2556/5.7.1993 συναριθμεί εις την χορείαν των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Πάντων των εν έτει 1922 εν Μικρά Ασία αναιρεθέντων Επισκόπων, κληρικών τε και λαϊκών» 5 .

Έτσι λοιπόν και ο Ιερομάρτυς Γεώργιος Καρασταμάτης δε  μπορούσε να μη βρίσκεται στη χορεία των αγίων αυτών, όπως και τόσες άλλες χιλιάδες μαρτύρων της εκκλησίας μας των φοβερών εκείνων ημερών του 1922.

Ιερουργώντας  βρίσκει μαρτυρικό θάνατο από τμήμα άτακτων στο χωριό του, την Αγία Παρασκευή του Τσεσμέ. Ομολογία πίστεως το θάρρος του να στέκει μπρος του αγίου θυσιαστηρίου, ένα θυσιαστήριο που έμελλε να γίνει τόπος θυσίας και για τον ίδιο.

Το μαρτύριο του αν και ως σήμερα υπήρξε λησμονημένο, παρέμενε  λαμπρό και αδιαμφισβήτητο. Δικαιωμένος και στεφανωμένος, μιμούμενος χιλιάδες μαρτύρων και ομολογητών στη  Μικρά Ασία. Ένας νεομάρτυς που προβάλει σαν ήλιος μέσα στο ζόφο της εποχής μας. Ακοίμητος μεσίτης και ικέτης στον ουρανό, βοηθός και υπερασπιστής. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επισημαίνει για τους μάρτυρες: «ώσπερ γαρ τον ήλιον αμήχανον σβεσθήναι, ούτω και την μνήμην των μαρτύρων» 6 .        

O μακαριστός Μητροπολίτης πρώην Λεοντουπόλεως Σωφρόνιος Ευστρατιάδης  στο έργο του : «Ἁγιολόγιο τηςῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησίας» αναφέρει τά ἑξῆς της της χρέος της ἔναντι τῶν μαρτύρων πού βρίσκονται της ἀφάνεια χωρίς της ἀποδίδονται σ’ αὐτούς οἱ νενομισμένες τιμές :

«Διά τοῦτο ἔχομεν καθῆκον ἱερόν της ἀναστήσωμεν της νεκρούς ἐπί τηςῆς γῆς της ζῶντας ἐν τοῖς οὐρανοῖς, της ἀποδώσωμεν εἰς της Ἐκκλησίαν της δόξαν αὐτῆς της της κάλλος, τάς μορφάς της τά ὀνόματα τηςῶν ἡρώων τῆς πίστεως, οἵτινες διά τοῦ αἵματος αὐτῶν, της διά τοῦ βίου αὐτῶν ἐστερέωσαν τά θεμέλια αὐτῆς της εἶναι μέρος τοῦ ἀκηράτου στεφάνου αὐτῆς, ἀδάμαντες ἐκπεσόντες ἐκ τοῦ πολυτίμου στέμματος, θησαυρός ἱερός τῆς ἡμετέρας πίστεως. Ἔχομεν ἱερόν καθῆκον της ἀναζητήσωμεν της εὕρωμεν της κρυπτομένους ἀπό τά νέφη ἀστέρας της τοποθετήσωμεν εἰς της ἡρῶον τηςῆς πίστεως. Αἱ κατά ἀνατολάς Ἐκκλησίαι διά τάς περιπετείας αὐτῶν ἀπώλεσαν της ἴδιον αὐτῶν κώδικα της τά δίπτυχα της τάς περγαμηνάς αὐτῶν˙ διεσκορπίσθησαν εἰς της τέσσαρας ἀνέμους ὑπό τηςῆς λύσσης τηςῶν ἐχθρῶν της ἠφανίσθησαν πολλά πολύτιμα τηςῆς κληρονομίας ἡμῶν μνημεῖα της πειστήρια˙ ἐναπέμειναν ὅθεν γεραρά λείψανα της ταῦτα ἀπόκεινται εἰς ἡμᾶς της περισυλλέξωμεν μετ’ εὐλαβείας» 7 .

Η ανάδειξη του Αγίου και η καταγραφή του μαρτυρικού του τέλους, καθώς και ο επίσημος εορτασμός της μνήμης του, είναι χρέος των απογόνων των Μικρασιατών προσφύγων και ειδικά των απογόνων συγγενών 8 του Αγίου Γεωργίου.

Οι Αγιοπαρασκευούσιδες της Χίου, τιμούν τον ιερομάρτυρα μέσα από τις διηγήσεις και την παράδοση τους, ενώ η πλατεία μπρος από το ναό της Αγίας Παρασκευής Καστέλλου  φέρει το όνομα του. Στη Σκιάθο με την ευχή και ευλογία του οικείου επισκόπου, η μνήμη του Αγίου τιμάται πλέον με τη δέουσα λαμπρότητα ως ετήσια εορτή της «Ένωσης Μικρασιατών Σκιάθου » 9 .

Η Ασματική Ακολουθία του Αγίου Γεωργίου είναι ποίημα της υμνογράφου  Ισιδώρας Μοναχής Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου Προδρόμου – Μακρυνού Μεγάρων.

Κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, τιμούμε της Αγίους: «ὡς ἑνωθέντας Θεῷ  κατὰ προαίρεσιν καὶ τοῦτον δεξαμένους ἔνοικον καὶ  τηςῇ τούτου μεθέξει γεγονότας χάριτι, ὅπερ αὐτός ἐστι φύσει».  Ἅγιοι εἶναι «οἱ  ἔμψυχοι ναοὶ  τοῦ  Θεοῦ, τὰ  ἔμψυχα τοῦ  Θεοῦ  σκηνώματα», διότι «διὰ τοῦ νοῦ τοῖς σώμασιν αὐτῶν ἐνώκησεν ὁ Θεός» 10 .

        

           Η μίμηση της ζωής των αγίων από την πλευρά μας είναι η οφειλόμενη τιμή, – Μνήμη γίουμίμηση γίου προς όσους δοξάστηκαν από τον Άγιο Τριαδικό Θεό. Μορφές που έγιναν δοχεία της θείας χάρης και βοηθοί της δικής μας αδύναμης ζωής την οποία καλούμαστε με τις μεσιτείες τους να ζήσουμε κατά Θεόν . « Ἅγιέ του Θεοῦ  πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν! ».

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ  Ταχύ προκατέλαβε.

Ποίημα π. Παντελήμονος Χούλη

Ζωὴν τὴν οὐράνιον διατελέσας ἐν γῇ,

σαυτὸν παρεσκεύασας θῦμα σεπτὸν τῷ Χριστῷ,

Γεώργιε ἔνδοξε˙ ηὔφρανας Ἰωνίαν καὶ Τσεσμὲ τό χωρίον,

ἔδραμες τῇ ἀθλήσει, δι᾿ ἀγάπην Κυρίου,

γενναῖος  ἐν τῷ γήρατι τρισμάκαρ ἐφέστηκας,

πρεσβεύων ἀπαύστως ὑπὲρ των ψυχών ἡμῶν.

 

ΚοντάκιονἮχος πλδ‘. Τῇ ὑπερμάχῷ στρατηγῷ.

Ποίημα π. Παντελήμονος Χούλη

 

Ὦ τοῦ Δεσπότου μυστηρίων θεῖος πρόξενος,
τοῦ Παραδείσου οἰκιστὴς μάκαρ Γεώργιε,
ὑπὲρ πάντων ἱκέτευε τῷ Κυρίῳ.
Ἐκ τῆς κόμης τοῦ Τσεσμέ ἀστὴρ ὑπέρλαμπρος,
περιφρούρει τε καὶ σῷζε ἡμᾶς ἅπαντας, τοὺς σοῖ κράζοντας ·

χαίροις τοῦ γένους ἡμῶν δόξα καὶ σέμνωμα.

 

Μεγαλυνάριον

Ποίημα π. Παντελήμονος Χούλη

Τὸν τῆς Ἰωνίας γόνον λαμπρὸν καὶ Τσεσμὲ χωρίου τὸν λευίτην τὸν θαυμαστόν,

τὸν Καρασταμάτην Γεώργιον τὸν θεῖον ὲν ὕμνοις ἐγκωμίων πάντες γεραίρομεν.

 


Παραπομπές

1         Υπηρεσιακή διαταγή για τον αφανισμό όλων των Ελλήνων και το διασυρμό των Ελληνίδων γυναικών. Ο Διοικητής των Δυνάμεων, Μεχμέτ Αζίζ, (Σμύρνη 1922).

2  –      Χαμένες Πατρίδες – Το χωριό μου η Αγία Παρασκευή του Τσεσμέ 1760 -1922 σελ 660.

3  –           Άγιος Νέο Ιερομάρτυς Φιλούμενος. Έκδοσις Ι. Μ. Αγίου Νικολάου Ουρούντης –   Κύπρος  2003.

4 –        Π.Β.Πάσχου, «Ἐν ἀσκήσει καί μαρτυρίῳ», Ἀθῆναι 1996,   Ἀθανασίου Παρίου περί νεομαρτύρων), σ. 81-82.

5  –      Ασματική Ακολουθία του Αγίου Ιερομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης, Εκδόσεις

Αποστολική Διακονία.

–       Ἰωάννου Χρυσοστόμου, εις τον Άγιον Ιερομάρτυρα Φωκά,  MIGNE, P.G. 50,699.

7        Σωφρονίου Εὐστρατιάδου, Μητροπολίτου πρ. Λεοντοπόλεως,

«Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησίας», Ἀθῆναι   1995, σ. ιε’

8  –      Οικογένεια  Καρασταμάτη, μεγάλη αρχοντική οικογένεια του χωριού  της οποίας  η μακαριστή γιαγιά μου Σταματία  Αλεξανδρίδη – Χούλη, το γένος Καρασταμάτη, ήταν μέλος της και συγγενής εξ αίματος του Αγίου Γεωργίου.

9  –        Η απόφαση με υπ.αριθμ. 1186/8.8.2013 του Μητροπολίτου Χαλκίδος, Ιστιαίας κ Βορείων

Σποράδων κ.κ. Χρυσοστόμου, βρίσκεται στο αρχείο της Ένωσης Μικρασιατών Σκιάθου και στο προσωπικό μου αρχείο.

10  –          Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις  Ἀκριβὴς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, Δ´ (15) 88, P.G. 94, 1164B-

1168C.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s